Η θανάσιμη μοναξιά του Έλληνα ψηφοφόρου.

Παρακολουθείς τις ομιλίες των πολιτικών αρχηγών των εν Ελλάδι κομμάτων και αναρωτιέσαι: "Αυτοί οι άνθρωποι σε ποια Ελλάδα ζούνε;" Πόση ντροπή πρέπει να τους λείπει για να επαγγέλονται διαφάνεια και κάθαρση, ανανέωση και ανταρσία, λαϊκίζοντα φασισμό όταν τα ποσά της μίζας εκτοξεύονται σε ποσά που οι ψηφοφόροι ούτε σε δραχμές δεν είχανε δει στα χέρια τους, όταν η αριστερά έχει εξευτελιστεί και ποδοπατηθεί από τους αριβίστες και η ακροδεξιά κάνει πάρτυ παιζοντας με τις φοβίες μας; Καθημερινός εξευτελισμός της ελληνικής γλώσσας. Λέξεις όπως μηδενική διαφθορά, μεταρρύθμιση, εξορθολογισμός, ανάπτυξη έχουν χάσει τη σημασία τους. Ολίγιστοι και κάκκιστοι πολιτικοί, ξεθωριασμένες φωτοτυπίες των προκατόχων τους προσπαθούν να μας πείσουν οτι έχουν όραμα για την Ελλάδα. Πολυδιαφημιζόμενα προϊόντα ληγμένα και δηλητηριώδη που όμως έχουν μείνει τα μόνα στο ράφι και εμείς αδυνατούμε να το ρίξουμε στη δίαιτα και στην εναλλακτική διατροφή. Πηγαίνουμε από τον έναν αριβίστα της δημοκρατίας στον επόμενο χωρίς να ενδιαφερόμαστε για το κακό που κάνουμε στην χώρα μας, στα παιδιά μας, στο μέλλον μας. Χειροκροτάμε υπέυθυνους καταστροφών και ναυαγίων, καταχραστές και καθίκια, υπάνθρωπους και σκουλήκια σαν την καινούρια φουρνιά αλλαγής. Ξαναφέρνουμε στην επικαιρότητα ανθρώπους αποδεδειγμένα βρώμικους. Αφήνουμε τα κανάλια να μας παρουσιάζουν την εναλλακτική λύση της ακροδεξιάς σαν τη λύση για το μέλλον. Δεν εξεγειρόμαστε που οι καταχραστές είναι ελεύθεροι, λαοπρόβλητοι και ηγετίσκοι. Δεν απελπιζόμαστε που οι ηγέτες του σήμερα είναι τραγικά αποτυχημένα όντα με μηδαμινή εμπειρία από την ζωή στην Ελλάδα. Και κάθε Κυριακή που πλησιάζουν οι εκλογές νιώθουμε όλο και πιο μόνοι. Οι κάποιοι λίγοι, γιατί οι πολλοί, αφιονισμένοι και έτοιμοι να πανηγυρίσουν το επόμενο βήμα προς το τέλος, βγαίνουν με τα διάφορα φλάμπουρα να χαιρετίσουν τον προσωπικό τους παράκλητο, να χειροκροτήσουν τις ύβρεις που ξερνάει το στόμα του και να νιώσουν ηθικά υπερήφανοι που οι ίδιοι είναι με τη σωστή παράταξη, αυτή που θα κυβερνήσει. Ο καθένας έχει πάρει από μία λέξη, μία έννοια και την έχει κατοχυρώσει με πατέντα. Πατριωτισμός, Αλλαγή, Μεταρρύθμιση, Ανανέωση, Αγώνας. Οι έννοιες αυτές λες και τους άνηκουν. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να τους φέρει αντίρηση. Έιναι οι πραγματικοί ρυθμιστές αυτής της χώρας. Είναι, σε τελική ανάλυση η πεμπτουσία του τι θα ήθελαν να είναι οι περισσότεροι ψηφοφόροι τους. Κτηνοβάτες της εξουσίας και βιαστές της χώρας τους.

Αλλά τα βράδυα, όταν το σκοτάδι πέφτει και σταματάμε να τρίζουμε τα δόντια μας, ένα αϊ στο διάολο ξεφέυγει από τα χείλη πολλών. Καιρός να το βγάλουμε προς τα έξω αυτό.

Κάθε τηλεοπτική διαφήμιση αποτελεί ύβρι στα μάτια και στο μυαλό μας. Κάθε αδιάντροπος πολιτικός που τολμάει και βγαίνει και παρουσιάζει τον εαυτό του σας σωτήρα είναι δημιούργημά μας. Κάθε αποτυχημένος, λαοπλάνος, αγύρτης και πατριδοκάπηλος έχει από πίσω του λαό που τον υποστηρίζει. Δεν με ενδιαφέρει αν τους υποστηρίζει από συνήθεια από συμφέρον ή επειδή είναι ηλίθιος. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Κάθε εκλογές καρφώνουμε ακόμα ένα καρφί στηνδημοκρατία. Δίνουμε το δικαίωμα σε όλους αυτούς να αποκαλούνται πολιτικοί και να ενεργούν "σύμφωνα με τη θέληση του κυρίαρχου λαού". Ντροπή τους μία φορά γιατί είναι διεφθαρμένοι και ντροπή μας δέκα γιατί ξέρουμε τι κάνουμε όταν τους ψηφίζουμε.

Οι Μεγάλοι Έλληνες

Καλή και άγια η ιδέα του Παπαχελά και του ΣΚΑΪ. Είδαμε ονόματα μέσα αρκετά. Σε άλλα συμφωνούμε σε άλλα διαφωνούμε, σε άλλα έπρεπε να κοιτάξουμε και λίγο το Google (με συγχωρείτε κυρία Μουζαλά), σε άλλα συγκινηθήκαμε (ο κύριος Βέγγος είναι πάντα στην καρδιά μου από τότε που ήμουν 5 χρονών σε ένα ζαχαροπλαστείο στην Αθήνα). Παρ' 'ολα αυτά, η απορία μου παραμένει όσο και να προσπαθώ να το καταλάβω. Πόσο άδικο είναι να προσπαθείς να ανταγωνιστείς τον Σοφοκλή ακόμα και αν είσαι Νομπελίστας ποιητής; Πόσο άδικο είναι να είσαι ο πρωτεργάτης της Ελληνικής επανάστασης (Κολοκοτρώνης) ή ο μοναδικός σώφρων πολιτικός που πέρασε από την Ελλάδα (Καποδίστριας) και να πρέπει να ανταγωνιστείς τον Περικλή ή τον Μέγα Αλέξανδρο; Μήπως είναι λίγο παρατραβηγμένο να βάζεις τον Όμηρο έναντι του μεγάλου Θεοδωράκη. Όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα είτε γειώνεις τους αρχαίους είτε εκμηδενίζεις τους πρόσφατους. Ο Σοφοκλής, ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης, ο Ευρυπίδης και οι λοιποί αρχαίοι έχουν ξεφύγει από το να είναι Έλληνες. Είναι παγκόσμιοι. Έχουν ξεφύγει από τα στενά όρια που προσπαθούμε να βάλουμε με τον όρο "Έλληνες". Δεν απαρνούμαι τους αρχαίους, αλλά τους θεωρώ εκτός συναγωνισμού, κυρίως λόγω της εξιδανίκευσης που συνήθως συνεπάγεται η αρχαιότητά τους, αλλά και της μοναδικότητας του έργου τους.

Προσωπικά, η ψήφος μου θα πάει στον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, τον μοναδικό Έλληνα υπεύθυνο για την ύπαρξη του Νεοελληνικού έθνους. Ο μοναδικός που, όχι μόνο πίστεψε στην ύπαρξη του Ελληνικού κράτους, αλλά και αφιέρωσε την ζωή του σε αυτόν τον σκοπό, χωρίς ποτέ να κοιτάξει το προσωπικό του συμφέρον.

Λοιπά βραβεία:

Βραβείο απορίας: κ. Λαζόπουλος (που ακριβώς έγκειται το μεγαλείο του;). Και αν είναι αυτός μεγάλος, που είναι ο Κουλούρης και ο Ψωμιάδης;
Βραβείο χείριστου Έλληνα: Σκληρή μάχη μεταξύ Παπαδόπουλου Γεώργιου και Παπανδρέου Ανδρέα.

Της Ελληνικής παιδείας μετέχοντες.

Ποιος ακριβώς δίνει το δικαίωμα στον οποιονδήποτε αγρότη να κλείσει τον δρόμο; Ποιος ακριβώς νόμος δίνει δικαίωμα στον οποιονδήποτε να "κόβει την Ελλάδα στα δύο"; Έχω και εγώ το δίκαιωμα να κλείσω με το αυτοκίνητό μου τον δρόμο έξω από το σπίτι μου; Μπορώ και εγώ να πετάξω πέτρες και μολότωφ στο αστυνομικό τμήμα της γειτονιάς μου (έχω κάποια σοβαρά προβλήματα με κάποιες κλήσεις που μου έδωσαν επειδή έχω αθηναϊκές πινακίδες); Πέραν από την έλλειψη θράσσους από μέρους μου, τι άλλο υπάρχει που με σταματάει;

Η ασυδοσία καταλύει τους θεσμούς πιο γρήγορα και εύκολα από οποιοδήποτε απολυταρχικό καθεστώς. Το άσυλο του πανεπιστημίου έχει γερές βάσεις. Προστατεύει την ελέυθερη διακίνηση των ιδεών μέσα στους κόλπους του πανεπιστημίου, είτε είναι έρευνα, είτε πολιτική συζήτηση. Το δικαίωμα στην απεργία και στις κινητοποιήσεις είναι δικαίωμα των εργαζομένων. Τα δικαιώματα όμως προϋποθέτουν και την κατανόηση της έννοιας της κοινωνίας. Την αντίληψη του συμπολίτη σου ως συν-κοινωνό της ιδέας της πόλης και της κοινωνίας. Με κοινούς στόχους και την αντίληψη ότι μπαίνοντας στην κοινωνία ο πολίτης αφήνει στο πατάκι της εισόδου την δικαίωμα να σκέφτεται μόνο τον εαυτό του.

Οι αγρότες της εθνικής οδού ας καταλάβουν ότι ο δρόμος που κλείνουνε δεν τους ανήκει. Έχουν πληρώσει και αυτοί αλλά και οι λοιποί κάτοικοι αυτού του κωλοχανείου για να μπορούν να τον χρησιμοποιούν. Αν θέλουν να διαδηλώσουν έναντι του υπουργού και της κυβέρνησης ας πετάξουν καμιά ντομάτα στον υπουργό, στον τοπικό τους βουλευτή και όλους του νταβατζήδες που οι ίδιοι έχουν εκλέξει. Επίσης το κράτος θα πρέπει να καταλάβει ότι το κλείσιμο δρόμων δεν αποτελεί δείγμα δημοκρατίας, αλλά μάλλον δείγμα έλλειψης δημοκρατίας. Η καταστροφή δημόσιας περιουσίας από ανεγκέφαλα άτομα στα πανεπιστήμια λόγω καταλήψεων δεν μπορεί επ' ουδενί να συγκριθεί με πορεία διαμαρτυρίας. Η κατάχρηση της δημοκρατίας πρέπει να τιμωρείται άμεσα.

Ντροπή στους νταβατζήδες των αγροτών που προαλείφονται για να γίνουν βουλευτές με παράσημα ανδρείας την σύληση της δημοκρατίας. Ντροπή στους κουκουλοφόρους που δεν "αναγνωρίζουν" τον πραγματικό ρόλο τους: σκόνη και καπνός για να καλυφθούν όποια ψύγματα δίκιαιων αιτημάτων των διαδηλωτών. Ντροπή και στους δασκάλους και τους καθηγητές που προτιμούν να ρίχνουν στον δρόμο τους μαθητές, φόρο τιμής στα κομματικά τους παιχνίδια, από το να διδάξουν στα παιδιά τι είναι δημοκρατία. Ντροπή και στο κράτος που αφήνει ασύδοτους τους κουκουλοφόρους, τους αγρότες, τους οπαδούς που σπάνε τα γήπεδα και τους λοιπούς κανάγιες του έθνους για ψηφοθηρικούς λόγους.

Αυτοί και εμείς και όλοι δίνουμε κάθε μέρα μία καινούρια πληγή στην δημοκρατία.

Προσεχώς στις οθόνες του μυαλού μας

Άλλο ένα "αυτοτελές" επεισόδιο ξετυλίχτηκε τις ημέρες που περάσανε στην Αθήνα και σε όλην την Ελλάδα. Και αυτό είναι το πρόβλημα. Ότι αδυνατούμε να το δούμε σαν επεισόδιο. Αδυνατούμε να το εκλάβουμε σαν μέρος ενός ολοκληρωμένου σεναρίου με μυστήριο, ίντριγκες και πλοκή. Κάθε φορά που καίγεται η Ελλάδα και γεμίζουν οι δρόμοι κουκουλοφόρους, παίρνουμε μία γερή δόση από συζητήσεις επί συζητήσεων, βλακώδεις αναλύσεις από κνώδαλα τύπου Πρετεντέρη, Μάνεση και άλλων ποντικόμορφων και κατσικοπόδαρων αναλυτών που αυτογλύφονται με πολιτικούς, κοινωνιολόγους και λοιπές σαβούρες που επιπλέουν στην δημοσιογραφική πετρελαιοκηλίδα του σήμερα. Δωρεάν θέμα, χιλιομαγειρεμένες συνταγές, μηδενικός μόχθος ρεπορτάζ και δημοσιογραφίας. Είναι απορίας άξιον λοιπόν, που οι ξένοι δημοσιογράφοι να έχουν καλύτερη ανάλυση της κατάστασης από τους "δικούς μας", τους ξεπουλημένους στον βωμό της δήθεν ενημέρωσης του πρωτοσέλιδου, των DVD των προσφορών και της AGB; Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, λείπει εντελώς το εμπεριστατωμένο ρεπορτάζ με σωστή δομή, ανάλυση και αποτελέσματα. Δουλειές του ποδαριού που θα μπορούσαν να αφορούν οποιαδήποτε εξέργερση, είτε για τον θάνατο ενός παιδιού, είτε για τον θάνατο της παιδείας μας είτε για τον αργό θάνατο αυτής της χώρας.

Μετά από ένα μήνα, τα κανάλια θα ξεχάσουν και αυτό το θέμα. Οι εφημερίδες και αυτές θα γυρίσουν σε καινούρια θέματα (μην κουραστεί και ο κόσμος με τα ίδια και τα ίδια). Μας συμπεριφέρονται σαν παιδιά με ADD (Attention Deficit Disorder). Πηδάμε από το ένα θέμα στο άλλο χωρίς να βγαίνει ποτέ συμπέρασμα. Είμαστε καταδικασμένοι να βλέπουμε πάντα την αρχή ταινιών, να μας ταράζουν στα προσεχώς και μετά να κλείνουν τα φώτα λόγω τεχνικής βλάβης. Έτσι και με τα επεισόδια. Ο εναγκαλισμός των αναρχικών με τα διάφορα κόμματα, εξουσίας και μη, αποτελεί ύβρι στα μάτια. Κανείς δεν μπορεί να πιστέψει ότι η Ελληνική Αστυνομία αδυνατεί να συλλάβει του κουκουλοφόρους. Αν πραγματικά δεν μπορεί, τότε ίσως θα έπρεπε να ζητήσει τη βοήθεια ξένων αστυνομιών όπως έγινε με την υπόθεση της 17Ν. Έτσι όπως συνεχίζουμε τώρα, μάλλον ξεφτιλιζόμαστε. Και ποσώς με ενδιαφέρει για το πως φαίνονται τα προβλήματα αυτά στα μάτια των ευρωπαίων συνεταίρων μας (στην φθίνουσα ΕΠΕ της Ευρώπης). Προβλήματα κουκουλοφόρων δεν είναι ίδιον της χώρας μας. Η Γαλλία, η Αγγλία, η Ισπανία, η Γερμανία έχουν μακρά ιστορία και πολύ πιο αιματοβαμμένη από εμάς σε θέματα καταστολής.

Το χείριστο είναι ότι (εξ)ευτελιζόμαστε στα μάτια των αυριανών συμπολιτών μας. Διδάσκουμε στα παιδιά μας την ατιμωρησία, τον κουκουλοφόρο. Διδάσκουμε ότι έγκλημα δεν υπάρχει αν δεν σε πιάσουν. Διδάσκουμε στους πολίτες του αύριο (τα σημερινά παιδιά των 15) να είναι, στην τελική, κουκουλοφόροι. Τουλάχιστον, αυτοί δεν έχουν θύματα από αδέσποτες σφαίρες που εξοστρακίζονται. Και συνεχίζουμε να πυροβολούμε στην καρδιά το μέλλον μας. Προσφέρουμε βαρβιτουρικά της έκφρασης και της σκέψης σε μία γενιά. στην οποία αποθέτουμε όλα τα κόμπλεξ και τα απωθημένα μας. Την λοβοτομούμε παρά τη θέλησή της γιατί εμείς ξέρουμε καλύτερα. Έτσι χαμογελάνε εμπαθώς και αφήνουν γελάκια ειρωνικά οι αλητήριοι όταν μιλάνε οι νέοι του αύριο. Και πετάνε ατάκες όπως "Κανείς δεν σας καταλαβαίνει περισσότερο από εμένα. Και εγώ έχω πει-μιλήσει-σκεφτεί-υποστηρίξει." Σκατά στα αυτιά μας. Γιατί άμα ήταν καθαρά θα ακούγαμε και θα σκεφτόμασταν πριν αφήσουμε οτιδήποτε αρλούμπα μας κατέβει στη γκλάβα. Εμείς διαιωνίζουμε το κακό. Κάθε γενιά μεγαλώνει τα παιδιά της να μην προκαλούν προβλήματα, να προσπαθούν να βολεύονται. Να περνάνε απαρατήρητοι. Η κουκούλα στην Ελλάδα. Η κουκούλα, η κουκούλα, η κουκούλα στον δρόμο στο σπίτι, στο σχολείο, στην εργασία και εν τέλει στο μυαλό μας. Εμείς καίμε και λεηλατούμε τα εσώψυχά μας μην βρούμε κανέναν ταραξία μεσα. Αλλά τα βράδυα...

It takes a village to raise a child. True but it also takes a village to rape a child and rip its future to pieces.

Συνταγές για Σαββατοκύριακο

Προϋποθέσεις:

1. Ξυπνητήρι (1)
2. Καφές (1-2 τμχ)
3. Σάββατο (1), μπορεί να αντικατασταθεί με Κυριακή, χωρίς το αποτέλεσμα να διαφοροποιηθεί.
4. Μπύρες (4-5 τμχ)

Υλικά

1. Καυτερές πιπεριές τσίλι (4)
2. Σέλερυ (3 τμχ)
3. Καρότα (2 τμχ)
4. Κιμάς (1/4 κιλό σε μονό πέρασμα)
5. Πιπέρια, αλάτια λοιπά μπαχαρικά κατά βούληση
6. Κανέλα (μία πρέζα)
7. Σκόνη τσίλι (αν δεν βαριέσαι να την φτιάχνεις από αποξηραμένες πιπεριές)
8. Κρεμμύδια ξερά (3 τμχ)
9. Σάλτσα ντομάτας 250 ml για κάθε 2 άτομα
10. Ντομάτες ολόκληρες (3 τμχ)
11. Πιπεριές, διάφορα χρώματα (3-4 τμχ)
12. Φασόλια (1 κονσέρβα)
13. Καφέ ζάχαρη (3 κουταλιές σούπας)
14. Μπέικον (4 φέτες λεπτές και 2 του ενός εκατοστού)

Για την παρουσίαση:
1 καρβέλι περίπου 15 εκ. διάμετρο ανά άτομο

Οδηγίες παρασκευής:

Ξεκινάς ένα Σάββατο. Βάζεις το ξυπνητήρι στις 08:00. Μετά από πολλά μπινελίκια και απέλπιδες προσπάθειες να πιάσεις το ξυπνητήρι, το οποίο είναι στρατηγικά τοποθετημένο 4 μέτρα μακριά σου για να προστατευθεί, στα χέρια σου, ξυπνάς. Τα αβέβαια βήματα σου σε οδηγούν στην τουαλέτα αποφεύγοντας με τη μαεστρία μίας Κομανέτσι τις γωνίες και τους τοίχους που παρεμβάλονται μέχρι εκεί. Πρωινή καθαριότητα με τη μέθοδο της γάτας. Λιγοστό νερό και με προσοχή. Νέα κατεύθυνση η κουζίνα. Καφές και ξεκινάς την προετοιμασία των υλικών.
Κόβεις τα κρεμμύδια και τις πιπεριές ξεχωριστά. Σκουπίζεις τα δάκρυα από τα κρεμμύδια με βρεγμένο πανί και ποτέ με τα χέρια. Κόβεις τα υπόλοιπα λαχανικά σε μεσαίου μεγέθους κομμάτια ΕΚΤΟΣ από τις καυτερές πιπεριές και τα τοποθετείς σε ένα μπωλ. Σε ένα τηγάνι, τσιγαρίζεις τα κρεμμύδια και τις πιπεριές με λίγο λάδι και μία πρέζα κανέλα. Στη συνέχεια σε μία κατσαρόλα τοποθετείς τα κρεμμύδια και τα λοιπά λαχανικά μαζί με την σάλτσα ντομάτας και λίγο νερό. Τα αφήνεις να πάρουν την πρώτη βράση, ρίχνεις μέσα ολόκληρες τις καυτερές πιπεριές και χαμηλώνεις το μάτι της κουζίνας στο μισό (όσο λιγότερη φωτιά γίνεται αν χρησιμοποιείς υγραέριο).
Οδηγείς τον, αν είσαι τυχερός, νυσταγμένο εαυτό σου στο κρεβάτι και την πέφτεις για ύπνο για όσο θες. Στο χαμηλό το τσίλι θα σιγοβράσει για όσο θες (σε λογικά πλάισια) χωρίς να καεί. Αν είσαι σαν και μένα και δεν μπορείς να ξαναπέσεις για ύπνο αφού ξυπνήσεις εδώ αρχίζει το πιο δύσκολο κομμάτι του φαγητού. Δεδομένου ότι είναι Σαββατοκύριακο, λίγες οι πιθανότητες να έχει ξυπνήσει κάποιος άλλος τρόφιμος του σπιτιού. Οι επιλογές είναι:

1. Πρωινές εκπομπές στην τηλεόραση.
2. Πρωινό τρέξιμο.
3. Φασίνα.
4. Λιώσιμο στον καναπέ με ταινία

Όλες οι επιλογές είναι σωστές. Ότι και αν επιλέξεις, γύρω στις 12:30 μπορείς να ξεκινήσεις με μία μπύρα. Χαλαρά, βάλε τον κίμα με μπόλικη σκόνη τσίλι και λίγο λάδι σε ένα τηγάνι και τσιγάρισέ τον μέχρι να μην υπάρχει ωμό. Ρίξε τον κιμά στην κατσαρόλα με τα λαχανικά που βράζουνε. Ξέπλυνε λίγο το τηγάνι και τσιγάρισε το μπέικον του εκατοστού. Μόλις είναι έτοιμο, άνοιξε ακόμα μία μπύρα και τσάκισε τα. Μετά, βάλε στο ίδιο τηγάνι τα φασόλια, την καφέ ζάχαρη και ψιλοκομμένο μπέικον. Τσιγάρισέ τα και ρίξτα και αυτά στην κατσαρόλα. Άστα να σιγοβράσουν όλα μαζί. Βγάλε τα κελύφη των καυτερών πιπεριών μην δημιουργηθεί κανά ατύχημα. Άνοιξε ακόμα μία μπύρα και δώσε συγχαρητήρια στον εαυτό σου.

Όταν είναι ώρα για φαγητό, κόψε την πάνω κρούστα των καρβελιών, αφαίρεσε την ψύχα και χρησιμοποίησε τα καρβέλια για βαθιά πιάτα. Η ψύχα και η πάνω κρούστα μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν συνοδευτικό με λάδι και φρεσκοτριμμένο πιπέρι.

Αγαπημένη μου Δουλτσινέα, (σου λείπεις το ξέρω)

Μάταια προσπάθησα νε σε ξεχάσω μοναχική κάμπια της καρδιάς μου. Οι σκέψεις μου πέφτουν στα δόντια σου και εσύ τις καταβροχθίζεις σαν λαχανίδες. Νόμιζα ότι ήμουνα μόνος στον πόνο μου. Αλλά χθές βγήκα έξω και μάζευα ρόκα για τη σαλάτα. Ξέρεις, η δοσολογία της ρόκας στη σαλάτα είναι καίριας σημασίας. Λίγο παραπάνω και μπορεί να σου πικρίσει όλο το πιάτο. Και βέβαια δεν το θέλουμε αυτό εμείς καρδούλα μου. Πόσες και πόσες σαλάτες δεν πέταξα για χάρη σου. Θυμάμαι μία μέρα σου είχα φτιάξει παξιμαδοσαλάτα. Από σπιτικό παξιμάδι και με ντομάτες από τον κήπο. Το μυστικό είναι η σώς βινεγκρέτ που θα βάλεις. Σε ένα μίξερ ανακατεύεις ίσες ποσότητες λάδι και βαλσάμικο. Αφού ανακατευθούν σωστά, προσθέτεις ψιλοκομμένο φρέσκο κρεμμυδάκι και, αν νιώθεις περιπετειώδης, λίγο ταμπάσκο ίσα για τη μυρωδιά. Διατηρείται στο ψυγείο για τουλάχιστον 3 βδομάδες. Αλλά ξεφεύγω από το θέμα. Ήμουνα στον κήπο και έψαχνα να βρω λίγη τρυφερή ρόκα. Και τότε την είδα. Μία ψηλή και λυγερή ρόκα που την κατατρώγανε ένα σμάρι κάμπιες. Φώναξα το όνομά σου, αλλά οι κάμπιες με αγνοήσανε. Πρέπει να ήτανε από τους ψηλομύτηδες συγγενείς σου, από αυτούς που επιμένουν πως δεν είναι κάμπιες αλλά εν δυνάμει κολεόπτερα. Από αυτούς που τρώνε μόνο τα πράσινα από τις σαλάτες μου και αφήνουν τις ντομάτες μοναχές και καταφρονεμένες στον πάτο του πιάτου να σφυρίζουν αδιάφορα. Είναι περίεργο, καμία δεν παραπονιέται. Όλες κοιτάνε ψηλά προσποιούμενες ότι δεν τους ενδιαφέρει και πιστεύοντας μέχρι τελευταία στιγμή ότι, δεν μπορεί, κάποιος θα ενδιαφερθεί για τα ροδαλά και ζαχαρένια κάλη τους. Αλλά φευ, ουδείς. Ακολουθούνε μοιρολατρικά την πορεία προς τον κάδο απορριμάτων. Σαν πρόβατα στη σφαγή. Το θέαμα δεν διήρκησε πολύ. Σε λίγα λεπτά οι κάμπιες είχαν τελειώσει με το γεύμα τους και είμαι σίγουρος ότι αν δεν ήμουν εκεί θα είχαν βγάλει τσιγάρο για να χωνέψουν. Αποφάσισα να τις σνομπάρω και εγώ με τη σειρά μου και να μην τους πω καλή χώνεψη (ενώ από μέσα μου ευχόμουνα να τους κάτσει στο λαιμό). Αλλά αυτές οι κάμπιες κάτι μου θυμίζανε. Έσπασα το κεφάλι μου να θυμηθώ τι. Και τότε το θυμήθηκα. Σύμφωνα με το υπ' αρίθμ. 121638/08-8-07 έγγραφο του Υπουργείου Γεωργίας και μέσω της ειδοποίησης που είχε εκδόσει η Νομαρχία με το υπ' αρίθμ. Πρωτ. 19001 έγγραφό της προς την Ένωση Ξενοδόχων είχαμε προειδοποιηθεί για την ύπαρξη αυτής της κάμπιας. 'Ηταν ένα είδος Helicoverpa armigera που είχε έρθει στη χώρα μας μέσω παράνομης διακίνησης φοινικόδεντρων από αφρικανικές χώρες.

Προχώρησα μακριά τους πριν αφήσω ένα δάκρυ για ίσως την πρώτη ρόκα που έπεσε θύμα της παγκοσμιοποίησης.

Ταξίδι αλλέ-ρετούρ χωρίς εισιτήριο.

Η επιστροφή είναι πάντα δύσκολη. Δεν ήθελα να γράψω. Προτιμούσα να περνάω τις ημέρες μου καταναλώνοντας αποχαυνωτικά πνευματικά ηρεμιστικά. Βιβλία και λοιπά βαριά κατατονικά του μυαλού. Στο τέλος έπεσα στα βαριά ναρκωτικά: τηλεόραση και εφημερίδες. Δεν υπάρχει καλύτερο φάρμακο κατά της σκέψης. Ήδη μασημένες σκέψεις και ιδέες, δεν σου αφήνουν πολλά περιθώρια να προσπαθήσεις μόνος σου να φτάσεις σε οποιαδήποτε αποκάλυψη. Ήταν δύσκολο το καλοκαίρι ακούω να λέω. Γιατί; Πέρασαν 5 μήνες με εργασία, έλλειψη χαράς, αλλά στο τέλος της ημέρας δεν είχα χρόνο να σκεφτώ. Τελικά το κουρασμένο σώμα αποτελεί φάρμακο για το ανήσυχο μυαλό. Η αποχαύνωση αποτελεί μία κάποια λύση.

Νοέμβρης πια. Σκούριασα. Ξύπνα ρεεεεεε